xooxoo blog

زمان امتحانها زمان جالبیه. انگار آدم داره به یک روش مدیریت بحران انجام میده. زمانی که شاید وقتهای دیگه واسه آدم به وجود نمیاد. زمانی که شاید تو زندگی عادی واسه بعضی ها خیلی زیاد و واسه خیلی های دیگه کم پیش میاد. واسه من که همین جور بوده. بحرانی که میدونی کی شروع میشه و کی تموم میشه.

توی مدیریت این بحران ها من گاهی وقتها خوب عمل کردم و گاهی وقتها هم اصلا خوب نبودم. این ترم تاحالاش یک حالت میانه داشتم. بین خوب بودن و بد بودن. ولی در مجموع خوب نبودم. البته به ۲تا امتحانی هم که سه شنبه و چهار شنبه دارم بستگی زیادی داره. ولی من آدمی هستم که نه هوش و استعداد خاصی دارم و نه در درس خیلی خوش شانس ام. تو درس خوندن بدبیاری زیاد داشتم. بی دقتی هم همینطور. همینه دیگه. نمیشه که آدم وقتی نابغه نیست، انتظار نابغه بودن از خودش داشته باشه. من با این حال و هوای خودم عادت کردم. به تلاش کردن با شکست خوردن عادت کردم. ولی مهم به نظر من تلاش کردنه. مهم این نیست که بار اول به موفقیت برسم. مهم اینه که اگر خوردم زمین، دوباره و دوباره و دوباره بلند بشم و تلاش کنم. شاید اگر جای خیلیها بودم تاحالا انصراف از تحصیل داده بودم ولی من اینجوری نیستم. یا اینکه شرایط برام اونقدر خاص نشده که درس و تحصیل رو ول کنم و به کارای دیگه زندگی برسم. ولی تو این دوره بحران (که شاید دو یا سه هفته بیشتر نیست) زندگی کردن جالبه. آدم خودشو بیشتر میشناسه. با موفقیت هاش بیشتر امید می گیره و با شکست هاش عزمش واسه به آخر رسوندن بیشتر از قبل میشه. عزمی که میگه اگر شکست خوردی، اگر کم تلاش کردی، دیگه ناراحتش نباش. بالاخره این هم به آخر میرسه.

۲ تا امتحان دیگه دارم. از ۱۸ واحدی که داشتم، ۶ تاش پاس شدن. واسه باقیش ( ۲ تا ۳ واحدی) هم عزمم رو جزم کردم. من تلاشم رو می کنم. دیگه هرچی بتونم و هرچی صلاح باشه.

روزتون خوش

برم برسم به درسام

ولی با همه اینها، غزه تنها نیست.

چند وقتیه دلم همش منتظر یه نفره.
هیچی ازش نمی دونم. نمی دونم کجاست نمی دونم کیه. هیچی ازش نمی دونم ولی گاهی دلم واسش خیلی تنگ میشه.
بعد ار تموم شدن رابطه ام با یه نفر که می دونم واقعا دوستم داشت، دلم گاهی بدجوری تنگ میشه. نمیدونم کیه و انگار همش دلم منتظرشه. چهره های زیادی از جلوی چشمام رد میشن ولی مثله یه آدمی که حافظه اش را از دست داده، نمی تونم چهره اش را تشخیص بدم. گاهی می گم شاید اونه ، نه شاید اونیکیه ولی آخرش به هیچ نتیجه ای نمی رسم. اون کیه و کجاست رو  نمی دنم ولی می دونم که اون منو خوب میشناسه. شاید به من فکر می کنه و وقتایی که من دلم تنگ میشه داره به من فکر می کنه. نمی دنم. گاهی هرچی فکر می کنم ازش دورتر میشم. این جور فکرها هر روز از توی ذهنم رد می شن ولی شاید الان که زمان امتحاناست ذهن منو بیشتر درگیر خودش می کنه.

چقدر این شعر به حال و هوایی که الان ذهنم را درگیر کرده نزدیکه. ( علی لهراسبی خواننده این شعر هست و هویت ۲ نام این آهنگه )

من از هوای جاده دلگیرم
از فکرشم دلشوره می گیرم
این آینه تو فکره شکستن نیست
باور نکن ، این صورت من نیست

شعر کامل این آهنگ

تنها نرو این راه رفتن نیست
دنیای تو چیزی به جز من نیست

تو از خودت چیزی نمی دونی
تنها نرو، تنها نمی تونی

میری که با فکر تو تنها شم
میری که همدرد خودم باشم

تو آخره راهو نمی دونی
تنها نرو تنها نمی تونی

من حال این روزهاتو می دونم
چیزی نگو، چشمهاتو می خونم

این جاده تا وقتی نفس داره
چشمهاشو از تو برنمی داره

من از هوای جاده دلگیرم
از فکرشم دلشوره می گیرم

این آینه تو فکره شکستن نیست
باور نکن، این صورت من نیست

Bus Journey – Boots – video powered by Metacafe

چند روزی بود که DNS ها عوض شده بود و منم اطلاع نداشتم. امروز که اومدم سر بزنم دیدم که وبلاگ بایا نمیاد. با یک دستور پینگ ساده متوجه گل موضوع شدم و با ادمین سرویس دهنده تماس گرفتم و اونم عوض شدن DNS ها را به من گفت و …..

فعلا هم در حال درس خوندن هستم تا این امتحانها تموم بشن. دیر به دیر که آپ می کردیم، هر دفعه هم با یک بهونه آپ کردن رو عقب می ندازم.

خوش باشین